30.3.06
Αφιέρωση...
Αφιερωμένο στις συνblogers Paragrafos και Anathrika.

"Ο φόβος είναι ο φονιάς του νου. Ο φόβος είναι ο μικρός θάνατος που φέρνει την ολοκληρωτική εξόντωση. Θα αντιμετωπίσω κατάματα το φόβο μου. Θα τον αφήσω να περάσει από πάνω κι από μέσα μου. Και όταν φύγει, θα στρέψω το εσωτερικό μου βλέμμα για να δω το δρόμο απ' όπου πέρασε. Εκεί όπου θα έχει πάει ο φόβος, δε θα υπάρχει πια τίποτα. Μόνο εγώ θα βρίσκομαι εκεί."

Από το βιβλίο Dune του Frank Herbert
Μετάφραση: Ορέστης Μανούσος
 
Από την Artanis στις 6:51 μ.μ. |


10 Comments:


Η πιο άσχημη μορφή φόβου είναι η φοβία για το φόβο. Το να φοβάται κάποιος ότι θα φοβηθεί! (Μου έχει συμβεί αρκετές φορές. Αλλά με τη βοήθεια της... κόρης μου, κερδίζω έδαφος...)

Στο γραφείο μου εχω μια κιθάρα. Την πρώτη φορά που την είδε και την άκουσε η κορούλα μου, πήρε μια τρομάρα, άλλο πράγμα!

Κανω να την βάλω στη θήκη, και αντιδρά. Ζητάει να ξανναπαίξω.

Ξαναπαίζω, πάλι φοβήθηκε (λιγότερο όμως τώρα). Ξανά τα ίδια και πάλι και πάλι. Κάθε φορά που άκουγε την κιθάρα φοβότανε λιγότερο, αντιμετώπιζε το φόβο της και τον νικούσε από λίγο.

Στο τέλος ερωτευτηκε την κιθάρα επειδή όμως είναι μεγάλη κυκλοφοράει με το... μαντολίνο όλη μέρα αγκαλιά!

Μεγάλο σχολείο τα... μικρά παιδιά!

Με αγάπη

Παράγραφος

(Σ΄ ευχαριστώ για την πρόσκληση και την αφιέρωση καλή μου Σόνια! Σ΄ ευχαριστώ πάρα πολύ!)

 

Blogger paragrafos, 31/3/06 1:06 μ.μ.



Artanis,

από την στιγμή που αντιλήφθηκα την αφιέρωση ήθελα πίστεψέ με (κι ας ξημερώνει πρωταπριλιά...) να σου γράψω. Και ακόμα νωρίτερα όταν αναφέρθηκες σε μένα σε σχόλιό σου στο "σπίτι" της απουσίας. Με είχε
ξαφνιάσει και συγκινήσει το ενδιαφέρον σου. Μάλιστα εσύ υπήρξες η καθοριστική αφορμή για να "επιστρέψω". Μη λυπάσαι γιατί δεν ευδοκίμησε η επιστροφή μου. Όλα μέσα στο "παιχνίδι" που λέγεται ανθρώπινες σχέσεις είναι. Θα μου πεις επώδυνο. Τρομερά. (Κατανοώ για μια ακόμα φορά πόσο μεγάλη τιμωρία θα ήτανε για τους ανθρώπους που ονειρεύτηκαν το πύργο της Βαβέλ, η ασυνεννοησία).

Να μου επιτρέψεις λοιπόν να ξεκαθαρίσω κάτι: Σε αναφέρω συχνά στα σχόλιά μου ονομαστικα. Μάλιστα σε αυτό της επιστροφής μου, απευθύνομαι και σε σένα και σου λέω διάφορα. Πώς αλλιώς; Έγραψες τόσο όμορφα λόγια όλο ενδιαφέρον, πως θα μπορούσα λοιπόν να σε αγνοήσω. Αλλά και στο ποστ του Φιντεία, σε αναφέρω ονομαστικά. Μπορούν και το ένα και το άλλο να σου τα διαβεβαιώσουν οι φίλοι μας.

Έτσι καλή μου Αρτάνις,(μου αρέσει το όνομά σου) πολλής πόνος ξαφνικά.

Θα ήθελα να ξέρει η απουσία πόσο την αγαπώ. Πόσο τη νοιάζομαι. Δεν θέλω να λυπάται!
Περίεργο δεν ακούγεται; Να νοιάζεσαι για έναν άνθρωπο που τον γνωρίζεις από το Ιντερνέτ. Ειδικά για μένα που μέχρι πριν από λίγο καιρό ουδεμία σχέση είχα με το αντικείμενο. Δεν το μετανοιώνω παρεκτός κάποιες στιγμές που αισθάνθηκα πολύ πληγωμένη.

Δεν γνωρίζω καλή Αρτάνις, αν θα επανέλθω κανονικά.
Πάντως θα είχα να σου πω πράγματα για το θέμα του φόβου και για αυτά που έγραψες στο ποστ της απουσίας.
Είμαι όμως τόσο κουρασμένη από χτες, πονάω και σωματικά από την ένταση, και το κλάμμα.

Από τα βάθη της ψυχής μου σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου, για την διάθεσή σου να συμμεριστείς ένα πρόβλημα "ξένο" και για το πολύτιμο αγαθό του να υπερασπίζεσαι αυτό που θεωρείς δίκιο.
Να είσαι καλά!
Καλό ξημέρωμα!

 

Blogger ΚρύπτηΑναθρήκα, 1/4/06 3:11 π.μ.



@ Anarrima

Τελικά σκέφτομαι ότι τόσο πολύ απασχόλησε την μπλογκόσφαιρα το θέμα της Anathrika, που είναι κάτι συγκινητικό και λυπηρό ταυτοχρόνως.

Θαυμάζει κάποιος την αλληλεγύη που αναπτύσσεται μεταξύ των συμπλόγκερς, όπως έγραψες για τον γάμο, αλλά από την άλλη εκπλήσσεται με τη δύναμη της αυθάδειας του ενός.
Ένας κακοήθης, και κοίτα τι προκάλεσε.

Μια χαρά το έχεις φτιάξει.
Πάντως από τις επισκέψεις μου σε άλλα blogs, και σε σένα τώρα, διαπιστώνω ότι είμαι από τους λίγους μπλόγκερς που δεν έκαναν αναφορά στην έκλειψη.

Καλό απόσπασμα διάλεξες για την Anathrika.
Ο φόβος είναι ο χειρότερος σύμβουλος για τον άνθρωπο.

Καλησπέρα

 

Blogger Finteias, 1/4/06 3:13 π.μ.



Ωπ!

Η ΚρύπτηΑναθρήκα είναι εδώ;

Καλησπέρα!!!

 

Blogger Finteias, 1/4/06 3:15 π.μ.



Εδώ είμαι...
Επέστρεψα από μια βόλτα στο σπίτι σου και πάλι Φιντεία. Εκεί συνειδητοποίησα έντρομη κάτι.Και έσπευσα να το διευκρινήσω!:
Αρτάνις, δεν μιλώ για σένα όταν λέω "η..άλλη"! Θεέ μου πως θα ήτανε δυνατόν!
Να εννοούσα εσένα μιλώντας για προσωπεία και στιχάκια!...

Εννοούσα την hra. Κι ελπίζω να κατάλαβες ότι εννοώ ένα συγκεκριμένο δίποδο...
Μου είχε επιτεθεί πολύ άσχημα επειδή είπα πως είναι η άλλη όψη του σαλτάρω. Δεν άφησε τίποτα όρθιο η αφιλότιμη. Τι για τα ποιήματά μου είπε, τι για τη ζωή μου, κλπ κλπ. Εξαιτίας της αποχώρησα και του σαλτάρω.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να μιλήσω τόσο σκληρά αν δεν μου είχε πρώτα τσαλαπατήσει ότι ομορφότερο.
Μιλώντας για την hra, εννοώ αυτόματα και τον σαλτάρω. Τους ανάφερα για να δώσω κάποια παρηγοριά στην απουσία ως παθούσα κι εγώ.

Αρτάνις...

Φιντεία μου τό' χει η μοίρα μου τελευταία... με τις παρεξηγήσεις.

 

Blogger ΚρύπτηΑναθρήκα, 1/4/06 3:28 π.μ.



@paragrafos

Αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο, σου το συνιστώ ανεπιφύλαχτα. Θα διακρίνεις πολλά ανομολόγητα των ανθρώπων σε φανταστική και κάπως αλληγορική μορφή, όπως σε όλα τα καλά τα παραμύθια.

Όσο για τη μικρή σου...τα παιδιά πράττουν όπως τα πρότυπά τους, ακόμα κι όταν μιλάμε για πολύ μικρές ηλικίες.
Βασική αρχή της παιδοψυχολογίας.

Άντε να την κάνεις μουσικό!!!!!!

Όσο για το φόβο;;;
Άστον αυτόν...
όπως ήρθε από την απέναντι θα φύγει.
(Τώρα πια...)

 

Blogger Artanis, 1/4/06 3:29 π.μ.



@ ΚρύπτηΑναθρήκα

Μην δίνεις πλέον τόση σημασία.

Το μεγάλο κακό (όχι από μας) τελείωσε.

Άλλωστε διέγραψα τελείως τον διάλογο που είχαμε χθες το βράδυ.

Πάντως αν τον θέλεις, υπάρχει για ενθύμιο.

Artanis ευχαριστούμε για τη φιλοξενία.

 

Blogger Finteias, 1/4/06 3:34 π.μ.



Φειδία μου ξέχασα να σε ευχαριστήσω. Ξέρεις... για κείνα που είπες για το ψιχάδι σήμερα...

Ήταν τοποθετημένο τρυφερά. Μου έκανε καλό όταν το διάβασα.

Αρτάνις(ή Anarrima) σου είπα ευχαριστώ για την αφιέρωση στο ποστ; Ευχαριστώ!

Αλλά παιδιά δεν έφυγα από φόβο. Μην το συγχέουμε. Για να σώσω μια κάποια αξιοπρέπεια έφυγα... Τουλάχιστον έτσι το είδα εκείνη την ώρα. Και από μια άποψη καλά έκανα. Είχα βρει την υγειά μου...
Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν ...αλλά τα ίδια θα λέμε;

 

Blogger ΚρύπτηΑναθρήκα, 1/4/06 3:41 π.μ.



@ ΚρύπτηΑναθρήκα
@ Artanis

Το μόνο άσχημο, από όλη την περιπέτεια είναι η απόσυρση του τελευταίου post της Απουσίας.

Τελικά υπήρξαν απώλειες από τις δουλειές ορισμένων.

 

Blogger Finteias, 1/4/06 3:44 π.μ.



@φιντείας...finteias
@κρυπτηαναθρήκα

Λοιπόν, επειδή πολύ μακριά τράβηξε αυτή η ιστορία και ταξίδεψε αυτή η βαλίτσα,
ΦΤΙΑΞΤΕ ΤΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ
και αυτός ο πούστης ανάδρομος Ερμής πού κυκλοφορεί πάνω από τα κεφάλια μας να πάει και να μη ξαναγυρίσει (sorry, αλλά τα πήρα άσχημα και όταν νευριάζω αυτός τα φταίει όλα)
και αυτές οι παρεξηγήσεις έχουν αρχίσει και με χτυπάνε στις όρμόνες μου...
ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΕΔΩ Η ΟΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ!!!!

Ευτυχώς πού δεν σου απάντησα αμέσως αγαπητή μου κρυπτηαναθρήκα και χρησιμοποίησα την τεχνική: "στρίβω τσιγαράκι, καπνίζω το τσιγαράκι, κάνω και δυο γύρους πάνω κάτω", γιατί θα είχαμε γίνει @#$%^!&*#@ !

Λοιπόν, δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση, ΑΠΟΛΥΤΩΣ καμία, θέμα διευθετήθηκε, αύριο είναι μιά καινούρια μέρα για όλους, είμαστε μια μεγάλη οικογένεια και αν δεν συζητιούνται τα πάντα, αλλά εννοώ τα πάντα δεν τη βγάζουμε καθαρή.

Είναι τιμή μου πού σας γνώρισα και θα είναι μεγάλη μου χαρά να σας γνωρίσω καλύτερα.

Και μετά από το (κατά τ' άλλα ευγενικό για τα μέτρα και τα γούστα μου, ρωτήστε την πιάτσα και θα μάθετε) μπινελίκη σας καληνυχτώ και ραντεβού αύριο.

Καλέ, είδατε ότι παντρεύομαι;;;;;

 

Blogger Artanis, 1/4/06 3:46 π.μ.