4.5.06
Οι δύο τελευταίες μέρες της ζωής μου.


«SHE TARZAN, ME JANE

Τίτλοι αρχής.
(Προχτές τηλεφωνεί η λογίστρια στη μαμά μου.
«Αύριο πρέπει να μου φέρετε τα χαρτιά της μητέρας σας.
Η προθεσμία λήγει το μεσημέρι. Θα στείλουμε τη δήλωση ηλεκτρονικά.»)


Σκηνή 1η.
Τετάρτη. Ώρα 10:00 το πρωί.
Η μαμά μου ξεκινά για το λογιστικό γραφείο, κουνιστή και λυγιστή. Μπροστά από το αστυνομικό τμήμα, πατάει σε μια λακκούβα, γυρνάει ο δεξιός αστράγαλος, συνειδητοποιεί ότι πέφτει, ρίχνει το βάρος στο αριστερό πόδι, προσγειώνεται στο αριστερό γόνατο, στηρίζεται στο αριστερό χέρι. Οι αστυνομικοί φρουροί βλέπουν ένα φορτηγάκι να περνά από δίπλα της κι εκείνη να σωριάζεται. «Ο μαλάκας τη χτύπησε κι έφυγε!» Τη βουτά από τους ώμους ένας 2μετρος μπάτσος, οι υπόλοιποι κυνηγούν το φορτηγό, εκείνη φωνάζει: «Όχι, μόνη μου έπεσα. Εγώ είμαι μαλάκας.»
Ευχαριστεί για τη βοήθεια και παίρνει την κατηφόρα, μη φάμε πρόστιμο για ληξιπρόθεσμη δήλωση. Στο τέλος της κατηφόρας νιώθει την υπόταση να «χτυπά». Αρχή λιποθυμίας. Πιάνεται από ένα στύλο, αρχίζει και παραπαίει. Οι περαστικοί την κοιτούν. «Μόλις θα πήρε τη δόση της. Κρίμα, στην ηλικία της». Συνέρχεται, βουτάει ένα ταξί, φτάνει στη λογίστρια, της λέει τι έπαθε. «Πω πω, τι πάθατε κυρία Κ., και να φανταστείτε ότι δεν χρειαζόταν τελικά να έρθετε. Μπερδέψαμε το Α.Φ.Μ. του πατέρας σας με αυτό της μητέρας σας. Έχουμε χρόνο. Μέχρι τις 30 Ιουνίου.»

Σκηνή 2η.
Ώρα 11:00
Βρίζοντας τους θεούς και τους δαίμονες τουτουνού του κόσμου, κουτσαίνοντας και ασθμαίνοντας, ψάχνει ταξί για να πάει στο νοσοκομείο και να βγάλει ακτινογραφία στο γόνατο. Δεν μπορεί να το πατήσει, να το κουνήσει, τίποτα. «Λες, να το έσπασα;» Θυμάται ότι δεν έχει σηκώσει λεφτά από την τράπεζα. Η κόρη της, όμως, θα περάσει από την Αθήνα να παραλάβει το οξυγόνο της γιαγιάς. Στο δρόμο της είναι το νοσοκομείο, θα σηκώσει λεφτά, θα φύγει μετά, θα πάει στις πρόβες και τα μαθήματα. Πατάει την ταχεία κλήση «το παιδί μου» και φωνάζει: «Ταξίίίί».


Σκηνή 3η.
Ώρα 11:00
Είμαι στο λεωφορείο, μόλις είχα τελειώσει το πρώτο μάθημα, ο Red FM ουρλιάζει στο Mp3, διαβάζω τα πολιτιστικά στην «Ελευθεροτυπία», κάποιος ανέβηκε με δυο σακούλες ψάρια, χτυπάει το τηλέφωνο. Αναγνώριση κλήσεων: «Η μαμούλα μου».
«Έλα, ναι θα μπω στο μετρό σε λίγο, εντάξει με τα χαρτιά της γιαγιάς; Τι, πού; Χτύπησες πολύ; Α, πάλι καλά. Τον αστράγαλό σου, μόνο; Ναι, θα περάσω από την τράπεζα, σε 10 λεπτά θα σε βρω στα εξωτερικά ιατρεία.» Γνωρίζοντας τις ταρζανιές τις μάνας μου (δεν θα πήγαινε ποτέ να βγάλει ακτινογραφία για στραμπούληγμα), συμπέρανα ότι έσπασε το χέρι της, το πόδι της, το κεφάλι της ή και τα τρία μαζί.

Σκηνή 4η.
Ώρα 11:10
Στη διαδρομή για την κλινική τηλεφωνώ στην εταιρία για το οξυγόνο, «ναι, αύριο στις 12:00», ακυρώνω μαθήματα και πρόβες.
Μπαίνω στα επείγοντα, τη βλέπω με κλαμένα μάτια, μου κόβονται τα πόδια. (Έχει απίστευτη αντοχή στον πόνο και άμα έχει κλάψει εξ αιτίας του, σημαίνει ότι η κατάσταση είναι σοβαρή).
«Τι έπαθες, ρε μάνα;»
«Ε, να, ξέρεις…» και μου διηγείται την ιστορία, με ιδιαίτερη μνεία στο σημείο με τους μπάτσους. Βγάζει ακτινογραφίες, την εξετάζει ο ορθοπεδικός, βγαίνει από το εξεταστήριο να πάρει κάτι και τον ρωτάω:
«Σας είπε ότι λιποθύμησε μετά από την πτώση;»
«Τι; Όχι!»
Παίρνει έναν νευρολόγο, βγάζουν γνωμάτευση.
"Βαριά κάκωση και υγρό στο αριστερό γόνατο, διάστρεμμα στον δεξί αστράγαλο, το χέρι της τραντάχτηκε. Αρνήθηκε να της βάλουμε νάρθηκα. Είναι αγύριστο κεφάλι, πάλι καλά που μας είπατε για την λιποθυμία, αλλά δεν είναι τίποτα. Πιθανότατα της έπεσε απότομα η πίεση. ΑΚΙΝΗΣΙΑ 4 μέρες και βλέπουμε.»


“ME TARZAN, SHE JANE

Σκηνή 5η.
Ώρα 18:00
Αφού της έφτιαξα το ντιβάνι στο σαλόνι με όλα τα καλούδια και τη βόλεψα με όλα τα μαξιλάρια του σπιτιού, πετάχτηκα προς ανεύρεση τροφής στο διπλανό δέντρο, συγγνώμη, σπηλιά, φτου σου, super market. Και φυσικά γύρισα με το Madame Figaro και τις αγαπημένες της σοκολάτες, που ζύγιζαν όσο το κοτόπουλο και οι 5 σακούλες από το δέντρο, συγγνώμη, σπηλιά, φτου σου, super market. Φτιάχνω στα γρήγορα το σπίτι, απαντάω στα τηλεφωνήματα συμπαράστασης («Έλα, έρχομαι από ‘κει, να φέρω και την πάπια;» «Επιτέλους, κι ένας γιατρός που μας επιβεβαίωσε ότι είναι τρελή» κ.λ.π., κ.λ.π.), πετάω κι ένα ψωμί στη ψωμιέρα, καθώς το κοτόπουλο επέπλεε στη μαρινάτα του (λάδι, λεμόνια, πορτοκάλι, δεντρολίβανο, μέλι, μουστάρδα και μπαχαρικά. Μούρλια).
Σκάνε οι πρώτοι εκπρόσωποι της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Σώστε την Artanis από τη μαμά της και τη μαμά της από την Artanis» με αρχηγό τον καλό μου. Η βασιλομήτωρ (στο κρατίδιο που βασιλεύει η γκριφονο-κανισο-κοκερο-τεριέ βασίλισσα κονόμησε τάρτες κι εκλεράκια, καινούριο λουλουδικό για την βεράντα της, παγοκύστες (ιατρικές) και μια επίσκεψη από τη μαμά της-γιαγιά μου, που άρχισε να διεκδικεί το Όσκαρ από την Κατίνα Παξινού. «Αλί, αλί και τρισαλί, τι είν’ αυτό που μας βρήκε.» Ανάμεσα στους καφέδες, το ντάντεμα και το τάισμα της βασίλισσας και της βασιλομήτορος, το βρίσιμο στη γιαγιά «σκάσε και χαμογέλα», κόβω πατάτες και πετάω το κοτόπουλο στο φούρνο.
Γυρνάω να ρωτήσω «θες κάτι άλλο από την κουζίνα, γλυκιά μου;» και τη βλέπω όρθια να παραπατάει, στηριζόμενη σε μία γκλίτσα, στο δρόμο προς το μπάνιο. Βάζει τη γκλίτσα κάπου ανάμεσα σε φλοκάτη και παρκέ, φεύγει η γκλίτσα, φεύγει αεροπορικώς για το μπάνιο η βασιλομήτωρ.
Συμπέρασμα: Χρειαζόμαστε επειγόντως πατερίτσες.

Σκηνή 6η.
Ώρα 20:30
Ακινητοποιημένοι στη Σούτσου. Ακινητοποιημένοι στην Αλεξάνδρας. Ο Red FM ξαναουρλιάζει, αυτή τη φορά από τα ηχεία του αυτοκινήτου. Εγώ με τη φόρμα του σπιτιού και τους μαύρους κύκλους στο σαγόνι κάθομαι με το ένα πόδι ψηλά στο παρμπρίζ. Ο καλός μου, σταχτής από την κούραση, προσπαθεί να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα βρίζοντας κάθε ψυχανώμαλο που πήρε το δίπλωμά του βράδυ. Κάναμε 5 λεπτά να πάρουμε τις πατερίτσες από το σπίτι του και μισή ώρα να τις πάμε στη βασιλομήτωρ. Τηλεφωνώ στο σπίτι, λέω στη φίλη να βάλει τις πατάτες στο κοτόπουλο, να βγάλει το ψωμί, να πνίξει τη μάνα μου κι ερχόμαστε κι εμείς. Παίρνουμε καπνό και coca-cola, με τις πατερίτσες υπό μάλης, ανεβαίνουμε στο σπίτι, η μάνα μου, ακόμα ζωντανή, ξεπατώνει το playstation, της χαλάμε το Ratchet και βάζουμε ειδήσεις. Η βραδιά έληξε με την επιτυχία του στόχου της μη κυβερνητικής οργάνωσης και την κατάστρωση σχεδίων για το μάζεμα της Παρασκευής. Και το ξεκοκάλισμα του κοτόπουλου και του Madame Figaro.

Τίτλοι τέλους.
Πέμπτη
Δεν θέλετε να ξέρετε. Το παρόν post το έγραψα ανάμεσα σε αλλαγές παγοκυστών, παραλαβή και επίδειξη χρήσης οξυγόνου, συγύρισμα και ντάντεμα βασίλισσας και βασιλομήτορος, οι οποίες βγάλανε τα απωθημένα τους η πρώτη στον ύπνο και η δεύτερη στο playstation και το τηλέφωνο.
Μόλις ήρθαν τα σουβλάκια. Ανεβάζω το post και πάω να σαβουροφάμε βλέποντας είτε “Gilmor girls” (Μαμά μου: «Κοίτα, μωρό μου, σαν εμένα και σένα.») είτε κάποιο από τα «ζετεμοειδή» εργάκια που χαζεύουμε όταν είμαστε οι δυο μας και δεν χρειάζεται να το παίζουμε σοβαρές και μορφωμένες. Και μετά μου λένε «Καλέ, πότε θα μας κάνεις ένα μωράκι;;;;». Χα, χα! Καλό! Το άλλο με το Τοτό το ξέρετε;
 
Από την Artanis στις 10:33 μ.μ. |


23 Comments:


Αφού ψυχανώμαλοι είναι, και βράδυ το πήρανε το δίπλωμα -- εγώ φταίω;

 

Blogger cyrusgeo, 5/5/06 12:08 π.μ.



@cyrusgeo
Όχι χαρά μου, δε φταις εσύ.

Α! Σκηνή απείρου κάλλους σήμερα το μεσημέρι: Έσυρε με τη μία πατερίτσα το κορμί της (2η μέρα από το πέσιμο, πονάνε μέχρι και τα νύχια της) μέχρι το τραπέζι της κουζίνας να φάει το υπόλοιπο κοτόπουλο. Μετά σηκώνεται με το μπουκάλι του νερού και το ποτήρι της (εφόδια ντιβανιού) και πιάνω τη πατερίτσα να της τη δώσω. Με κοιτάει, στρίβει και αρχίζει και χοροπηδάει στο διεστραμμένο αστράγαλο με το μπανταρισμένο γόνατο σε ορθή γωνία και με μένα από πίσω να τη κυνηγάω με την πατερίτσα.
"Ρε μάνα, λάθος τα πήρες. Εγώ τα εφόδια κι εσύ τη πατερίτσα, γαμώ το @#$%!&^*% σου!!!"
Την πιάνουν τα γέλια, χάνει την ισορροπία της, γκρεμοτσακίζεται στο ντιβάνι και αρχίζει και ουρλιάζει από τον πόνο, γελώντας την ίδια στιγμή. Ε, δε φταίω εγώ μετά...

 

Blogger Artanis, 5/5/06 2:15 π.μ.



Περαστικά της και μην πτοείσαι! Συμβαίνουν αυτά στον κόσμο. Υπάρχουν και πολύυυυυ χειρότερα!

 

Blogger Epicuros, 5/5/06 8:28 π.μ.



Kαλημέρα σας και διορθώνουμε τη ροή για ιστορικούς λόγους....


Πέμπτη
Δεν θέλετε να ξέρετε. Το παρόν post το έγραψα ανάμεσα σε αλλαγές παγοκυστών, παραλαβή και επίδειξη χρήσης οξυγόνου, συγύρισμα και ντάντεμα βασίλισσας και βασιλομήτορος, οι οποίες βγάλανε τα απωθημένα τους η πρώτη στον ύπνο και η δεύτερη στο playstation και το τηλέφωνο.
Μόλις ήρθαν τα σουβλάκια. Ανεβάζω το post και πάω να σαβουροφάμε βλέποντας είτε “Δυνατά και ΕΛληνικά” (Μαμά μου: «Κοίτα, μωρό μου, ενα τέτοιο παίδαρο να βρεις.») είτε κάποιο από τις «εΛληνοχριστιανικές» τηλεπωλήσεις που χαζεύουμε όταν είμαστε οι δυο μας και δεν χρειάζεται να το παίζουμε σοβαρές και μορφωμένες. Και μετά μου λένε «Καλέ, πότε θα μας παραγγείλεις ένα σαβουροπακέτο;;;;». Χα, χα! Καλό! Το άλλο με το Τοτό και το Σακκέτο το ξέρετε; (είμαστε συνδρομητές, μας έρχονται σπίτι μας ... χρειάζεται παραγγελία???...)

 

Blogger funEL, 5/5/06 10:27 π.μ.



@epicuros
Σ' ευχαριστώ για τα περαστικά!

@funel
Ιππότες μου, απ' ότι φαίνεται οι πανοπλίες διατηρούνται καλογυαλισμένες.
Μου φτιάξατε τη μέρα!!!

 

Blogger Artanis, 5/5/06 11:08 π.μ.



Ζωή ζείτε εσείς ή μυθιστόρημα;!

 

Blogger alombar42, 5/5/06 12:36 μ.μ.



....πατεριτσες κι αηδιες!

καντης κανενα εγγονακι να δεις για ποτε θα πεταχτει μεχρι το ταβανι!

 

Blogger morgana, 5/5/06 2:04 μ.μ.



@alombar42
Η ζωή μου σαν μυθηστόρημα; Μ' άρεσε αυτό. Είχα κι άλλα να γράψω, είπα όμως να μη σας κουράσω. (!)

@morgana
ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΗ;
Υπάρχει κι άλλος τρόπος να πεταχτεί μέχρι το ταβάνι. Η βασίλισσα, όταν ανεβαίνει στο ντιβάνι για να κοιμηθεί παρέα της, περνάει πάνω από το υπερυψωμένο γόνατο. Το γόνατο πετάγεται πάνω, το σκυλί γίνεται χαλκομανία στον τοίχο και η μάνα μου στο ταβάνι.

 

Blogger Artanis, 5/5/06 4:24 μ.μ.



Λατρεύω τον τρόπο που περιγράφεις μα κυρίως που αντιμετωπίζεις δύσκολες και δυσάρεστες καταστάσεις!
Την αγάπη μου και τις ευχές μου στη μανούλα σου!
Την αγάπη μου και στους δυο σας!

 

Blogger apousia, 5/5/06 5:15 μ.μ.



Περαστικά! Είναι ωραίο να αντιμετωπίζεις τις αναποδιές με τόσο χιούμορ :)

 

Blogger περαστικός, 6/5/06 5:14 μ.μ.



Είσαι πολύ γλυκιά κορούλα και εξαιρετικά παιγνδιώδης αφηγηματογράφος με εικόνες ζωντανές και απτές αλλά και με χιουμορα απολαυστικό: ακόμα και τα ζόρικα τα κάνεις πλακατζίδικα!

Την αγάσα τη μανούλα και τη γιαγιά. Σε ζήλεψα κι όλας που τις εχεις μαζί σου. Θυμήθηκα την δική μου μανούλα (άσχετο) που με παρακαλούσ: "κάνε τώρα ένα παιδάκι κόρη μου πριν γεράσω γιατί μετά δεν θα μπορώ να βοηθήσω..."

Αν δεν είχες όμως και τον αγαπημένο σου να βρίζει, τι θα γινόσουνα;

Σε φιλώ
(σ΄ ευχαριστώ και σ΄ ευγνωμονώ για τη συμπαράσταση)

Με πολλή-πολλή αγαπη

Παράγραφος

 

Blogger paragrafos, 7/5/06 8:06 π.μ.



Ευχές:

Περαστικά στη μανουλα, υπομονή σε σένα και αγάπη σε όλους!

Κόποτε είχα κι εγώ ένα ατύχημα. Επί τρεις βδομάδες δεν μπορούσα να κλεισω μάτι από τους πόνους. Τα πόδια μου με πέθαιναν στο πόνο.

Να της συμπαρασταθείς, καλή μου, γιατί πράγματι τα διαστρέμματα κάποτε πονούν περισσότερο και από κατάγματα.

Και πάλι σε φιλώ

Σ΄ αγαπώ

Παράγραφος

 

Blogger paragrafos, 7/5/06 8:08 π.μ.



εχεις δοκιμασει να πεταξεις τυχαια στα σκουπιδια ενα χρησιμοποιημενο τεστ εγκυμοσυνης, τοποθετημενο ετσι ωστε να το βλεπει απ τα εικοσι μετρα???????

 

Blogger morgana, 7/5/06 1:48 μ.μ.



Apoysia και περαστικέ, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις ευχές σας. Χωρίς χιούμορ δε βγαίνει η ρημάδα η ζωή...

 

Blogger Artanis, 7/5/06 1:51 μ.μ.



Paragrafos, χίλια ευχαριστώ για τις ευχές σου και που αγάπησες τη μανούλα μου και τη γιαγιά μου. Κάποιος πρέπει να το κάνει... :-)
Όσο για τον καλό μου: "Χωρίς εκείνον, τι θα ήμουν πάνω στη γηηηηηηηηη"

Μη μου στεναχωριέσαι για το troll. Δε θα του περάσει.

Σε φιλώ
Artanis

 

Blogger Artanis, 7/5/06 1:57 μ.μ.



Morgana, δοκίμασα κάποτε κάτι ανάλογο (είχαμε πλακωθεί, ήμουν νεότερη και μυαλό δεν είχα, είπα να την εκδικηθώ). Ήταν απόλυτα ψύχραιμη και την πάτησα πολύ άσχημα. Άρχισε να καταστρώνει τα σχέδια του...γάμου μου και να πληκτρολογεί το τηλέφωνο του γυναικολόγου. Όπως κατάλαβες το σχέδιό μου πήγε κατά διαόλου. Δεν πιάνει...

 

Blogger Artanis, 7/5/06 2:02 μ.μ.



@ Artanis

Καλή μου φίλη, σου έστειλα ιμέιλ για να δούμε αν έχει το δικό μου ιμέιλ κάποιο πρόβλημα.

Σε παρακαλώ, όταν μπορείς απάντησέ μου ειτε με σχόλιό σου εδώ είτε στο δικό μου μπλόγκ είτε μέσω ιμέιλ.

Δυστυχώς είμαι άσχετη από τεχνολογία και δεν ξέρω τι να κάνω.


Με απέραντη αγάπη

Παράγραφος

 

Blogger paragrafos, 8/5/06 1:54 π.μ.



Τέλειο, τέλειο, τέλειο όμως!!!!!!!!

 

Blogger Composition Doll, 8/5/06 4:29 π.μ.



Δεν ήξερα, να σε λυπηθώ ή να γελάσω; Πολλά περαστικά. Πάντως, ιατρικά, εάν κάποιος είναι αγύριστο κεφάλι, έχει ενσωματωμένο νάρθηκα – δεν χρειάζεται κι άλλο.

 

Blogger Yannis H, 8/5/06 2:30 μ.μ.



@Composition Doll
Φαντάζομαι ότι κατάλαβες το γιατί αδυνατούσα να κατέβω στο forum και στην πορεία.

@Yannis H
Γέλα, γέλα. Και σ' ευχαριστώ πολύ για τα περαστικά!
Όσο για το αγύριστο κεφάλι...αν δεν το είχε, ούτε εκείνη θα γέλαγε με το πάθημά της.

 

Blogger Artanis, 8/5/06 3:17 μ.μ.



Καλησπέρα σου! Εγώ τώρα σε ανακάλυψα, τυχαία. Εχω πεθάνει στο γέλιο..!! Θα ξυπνήσω και το μωρό!

Αν μπορούσα και γω να γράψω με τόσο χιούμορ, θα εξιστορούσα "τα δικά μου".. μια παρόμοια κατάσταση. Απολαμβάνω όμως να τα διαβάζω απο άλλους και να βλέπω τα πράγματα απο άλλη οπτική γωνία.

 

Blogger kourkoubini, 17/5/06 12:01 π.μ.



@artanis

Περαστικά στη μαμά σου!

Εσύ παιδάκι μου πρέπει να γράψεις βιβλίο!
Ακόμα γελάω!!!
Όχι με τον πόνο σου,αλλά με τον τρόπο που γράφεις!

Την αγάπη μου!

 

Blogger sofi-k, 17/5/06 5:04 μ.μ.



kourkoubini και sofi-k,

επειδή αυτό το post πάλιωσε, θα περάσω από τα "σπίτια" σας να σας ευχαριστήσω, αλλά και να σας γνωρίσω.

 

Blogger Artanis, 19/5/06 2:24 π.μ.