18.3.07
Εφτά στιγμές...
...μέσα από εφτά ταινίες.

Ο Μπαμπάκης μου έκανε πάσα στο παιχνίδι των εφτά αγαπημένων ταινιών.
Εδώ και τρεις μέρες είμαι στο παραπέντε να γράψω τις εφτά πιο βαρετές ταινίες που έχω δει, μιας και μου είναι πιο εύκολο, αλλά αρνούμαι να κατηφορίσω τον δρόμο της μιζέριας...
Η δυσκολία μου να βρω εφτά αγαπημένες μου ταινίες έχει να κάνει με την αμετανόητη ευκολία μου να "μπαίνω" σε μια ταινία και να χάνομαι μέσα στην ιστορία και τους χαρακτήρες της, ανθρώπους ή μη. Πως είναι δυνατόν να μην συμπάσχεις με τον πατέρα του Νέμο, όταν ψάχνει να τον βρει;;;
Έτσι, λοιπόν, κατέληξα στις ταινίες που θυμάμαι πιο έντονα την στιγμή, το μέρος, την περίσταση, την παρέα, τις σκέψεις μου, ή απλώς την "φάση" που ήμουν όταν τις είδα.

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια, τις νιώθω όλες ίδιες και είναι σε τυχαία χρονολογική σειρά θέασης(!):

1) "A Night at the Opera".

Σε θερινό, στα Εξάρχεια, εγώ, ο Cyrusgeo και μία φίλη από τα παλιά και από τις καλύτερες, με τον τότε γκόμενό της, τον πατέρα του παιδιού της, τον άντρα της ζωής της, κ.λ.π., κ.λ.π..
Όση ώρα κράτησε η ταινία, τόση ώρα γελούσαμε. Εμείς, οι υπόλοιποι, τα παιδιά στην καντίνα, το ποπ-κορν στην καντίνα, οι καρέκλες, τα χαλίκάκια, τα φυτά του κινηματογράφου, τα μπαλκόνια των γύρω πολυκατοικιών, οι άνθρωποι στα μπαλκόνια των γύρω πολυκατοικιών, οι τοίχοι, τα αστέρια, ο ουρανός, όλοι και όλα γελούσαμε με τους απίστευτους Μαρξ, γελούσαμε με εμάς, τα πάντα ήταν αστεία, ο κόσμος ήταν μια φάρσα και ήταν αστείος, η ζωή ήταν υπέροχη. Το γέλιο, η ευτυχία, η πλάκα συνεχίστηκαν στο μπαράκι και κράτησαν για αρκετές μέρες μετά. Δεν έχω γελάσει τόσο και για τόση ώρα σε καμία ταινία...

2) "Looking for Richard".

Την είδα μόνη μου, στο video, καλοκαίρι, ντάλα μεσημέρι, μέσα στον καύσωνα, με κλειστά παντζούρια και με δύο ανεμιστήρες αγκαλιά. Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ την τρομερή αίσθηση που είχα, όταν την έβλεπα, ότι ζούσα τον Σακεσπήρο στην γέννησή του, την δημιουργία του θεάτρου από τον πρώτο σπόρο και το ταξίδι των ηθοποιών στους "άλλους εαυτούς" από την στιγμή που κλείνουν το εισιτήριο. Αγάπησα βαθύτερα τον Shakespeare και λάτρεψα ακομά περισσότερο τον Πατσίνο και την τρέλα στο μάτι του. Η μόνη ταινία που, όταν τελείωσε, ξαναπάτησα το play...

3) "The Sixth Sense"

Είμαι στις μαύρες μου, η μάνα μου αποφασίζει ότι πρέπει να αναλάβει δράση, καθώς έχω βγάλει νοκ-άουτ όλους μου τους φίλους και φίλες, οι οποίοι με σέρνουν από μπαράκι σε μπαράκι και από σπίτι σε σπίτι και παρέα σε παρέα και ο λόγος που εγώ μουντρουχιάζω δεν είναι της παρούσης, αλλά οι καϋμένοι μου έχουν ζητήσει λίγες μέρες άδεια για να συνέλθουν, έτσι η καλή μου μανούλα με στέλνει στο μπάνιο με την εντολή "πλύσου, ντύσου, βάψου, γίνε θεογκόμενα, πάμε για θρίλερ".
Και πήγαμε, παρέα με μία φιλενάδα της, από τις οποίες τρώω, σε κάθε ευκαιρία, χαστούκια του τύπου "σύνελθε, μη σε συνέλθουμε εμείς". Στο διάλειμμα η μάνα μου μένει λίγο παραπάνω στο φουαγιέ, εμείς έχουμε μπει μέσα για το β' μέρος αύξησης αδρεναλίνης, καθόμαστε και τελευταία σειρά, γιατί ο σινεμάς είναι πήχτρας, είμαστε στην φάση που ο πιτσιρικάς ανοίγει το φερμουάρ του αντίσκηνου -παγωμάρα το κοινό-, όπου ταυτοχρόνως με το ανζιπάρισμα του φερμούαρ νιώθω στον ώμο μου κάτι γλοιώδες, αέρα στο στο σβέρκο μου και έναν ακαταλαβίστικο ψίθυρο στο αυτί μου και αμέσως ξεπροβάλλει από το αντίσκηνο η φάτσα του κοριτσιού που είναι σταχτί χτικιό και κάνει εμετό και ο πιτσιρικάς τα έχει παίξει και τα παίζω και εγώ και βγάζω μία τρομοκάτι-αναρρόφηση-εισπνοή-εκπνοή που ακούστηκε σε όλον τον κινηματογράφο και τον οποίο ακολουθούν διάφορα άλλα ξεσπάσματα φόβου από άλλους σινεφίλ και από πίσω μου την μάνα μου να με βρίζει: "Ρε, μαλάκισμένο, σου έδινα το νερό και σου είπα "πιάσε τα πατατάκια για να μην φάω τα μούτρα μου"! Και μετά, συνήλθα και δεν ξαναείδα θρίλερ με την μάνα μου.

4) Crouching Tiger, Hidden Dragon

Χειμώνας, στην "'Ελλη", στην Ακαδημίας, με τον Cyrus μου, δεν αναταλλάξαμε ούτε μία κουβέντα από την πρώτη σκηνή της ταινίας, μέχρι που φτάσαμε σπίτι. Από την πρώτη σκηνή της ταινίας μέχρι που φτάσαμε σπίτι, ήμασταν πιασμένοι χέρι χέρι και χαθήκαμε μαζί στην πανδαισία χρωμάτων, μουσικότητας, δύναμης, έρωτα, πόθου, αγάπης, πόνου, πάθους και σοφίας. Η σιωπή ήταν τόσο έντονη και υπέροχη που υπογράμμισε κάθε στιγμή και την χάραξε πολύ βαθιά στην μνήμη μου, με κάθε λεπτομέρεια. Η ταινία που δεν έχω δει δεύτερη φορά και δεν θέλω να την ξαναδώ, ακόμα.

5) Love Actually

Τον Ιανουάριο του 2004 πέθανε ο παππούς μου, μετά από εγκεφαλικό και μέσα στην λύπη και την έννοια για την γιαγιά μου, η οποία ήταν διαλυμένη σε κομμάτια, κάποιοι ανεγκέφαλοι του σογιού εκμεταλλεύονται την κατάσταση και προχωρούν σε ενέργειες που ο οποιοσδήποτε -ακόμα και ένας ψυχρός άνθρωπος- θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η βλακεία και το θράσος δεν έχουν όρια. Από αυτήν την ιστορία έπαθα νευρική υπερκόπωση και μάμα μου διαφραγματοκήλη, μιας και γίναμε οι κυμματοθραύστες, γιατί δεν θέλαμε να πάρει η γιαγιά μου χαμπάρι το σκηνικό και έχουμε άλλα δράματα. Αφού δώσαμε τις μάχες μας και κερδίσαμε τον πόλεμο, τα βράδια που ακολούθησαν τα περνούσα κλεισμένη στο σπίτι, μαζεύοντας τα κουρελιασμένα μου νεύρα και βλέποντας ταινίες, πότε παρέα με την μάνα μου, πότε μόνη μου. Πρέπει να είδαμε καμιά πενηνταριά ταινίες, από τις οποίες δεν θυμάμαι καμία και τίποτα, ούτε μία σκηνή, ούτε μία στιγμή, παρά μόνο το Love Actually. Με αφορμή αυτήν την ταινία, πήρα πάλι τον δρόμο της ανηφόρας, εξαιτίας της χαμογέλασα και γέλασα και συγκινήθηκα και τα ένιωσα όλα από πολύ βαθιά, μαζί με την αίσθηση, ότι αφού όλα πήγαν σκατά μέχρι τώρα, τι στο διάλο, πάλι θα τα φτιάξω. Just LOVE!

6) "The Lord of the Rings".

Η τανία, ή μάλλον οι ταινίες, που κάθε τρία χρόνια βλέπαμε με έναν κολλητό φίλο, άσχετα με την σύνθεση της υπόλοιπης παρέας που ακολουθούσε. Εγώ, ο cyrus και ο Β. είμασταν η σταθερή τριάδα, που έδινε κάθε χρόνο ραντεβού για τον Άρχοντα και μετά ανάλυση με μασαμπούκα. Στον πρώτο "Άρχοντα" είχα πάθει πλάκα με την ταύτιση που υπήρξε ανάμεσα στην Γκαλάντριελ, τον Γκάνταλφ και τα Δαχτυλιδοφαντάσματα της φαντασίας μου (φαντασία που δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στα επτά μου χρόνια, όταν το πρωτοδιάβασα και παρέμεινε σταθερή) και την απεικόνισή τους από τον Jackson στην ταινία. Το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να συγχωρήσω στον Jackson είναι η πλήρης μεταμόρφωση του Φαραμίρ, μιας και είναι απίστευτος και μοναδικός χαρακτήρας στο βιβλίο. Η μοναδική φορά που άνοιξα το στόμα μου σε κινηματογράφο ήταν η συμμετοχή μου στο γιουχάισμα που έπεσε στην αίθουσα! (Επίτηδες, το σκηνικό στην 6η Αίσθηση ήταν καταλάθως.)
Κατά τα άλλα, το μόνιμο πρόβλημα που είχαμε και στις τρεις ταινίες, ήταν ότι έπρεπε να μαζεύουμε τον Β., γιατί κάθε φορά που εμφανιζόταν ο Έλροντ (τον έπαιξε ο Hugo Weaving, που έκανε τον Agent Smith στο Matrix), ο Β. έβγαζε μέσα από τα δόντια του τις φράσεις που έλεγε ο Smith στο Matrix, με την ίδια ακριβώς φωνή: "Hello, mr. Anderson" και τα λοιπά, με αποτέλεσμα ο Έλροντ, το ξωτικό, να μεταμορφώνεται σε cyber-κλωνο-πράκτορας με τιάρα στο κεφάλι και να μην μπορούμε -δύο ολόκληρες σειρές θεατών- να μαζευτούμε από τα γέλια και να εκνευρίζονται οι πορωμένοι φαν του Άρχοντα και να γίνεται της μουρλής από γέλια και θυμωμένα "σσσσσσουτ"!

7) "Lost in translation".

Ελάχιστα μπορώ να γράψω, γιατί δεν χρειάζονται και παραπάνω.
Η σκηνή:
Στου cyrus, στον καναπέ, dvd, ντελιβεροφαϊ, lost in cocooning.
Η Γιόχανσον μια κούκλα, η Κόπολα ζωγραφίζει, ο Μάρρεϋ ψιθυρίζει κάτι στο αυτί της Γιόχανσον.
Χωμένη στην αγκαλιά του, γυρνώ και τον κοιτώ συνωμοτικά από αριστερά, με κοιτά συνωμοτικά από δεξιά. Χωρίς κουβέντα βουτάω το ντιβιντοκοντρόλ, ορμάει στα ηχεία, ανοίγει το volume, backάρω x2. Ο Μάρρεϋ ξαναψιθυρίζει, η Γιόχανσον ξαναχαμογελά. Τζίφος. Ξανά back. Τίποτα, μόνο το χαμόγελό της. Τέρμα το volume, ξαναμανά back, ξαναμανά ψίθυρος, άγνωστος σε εμάς. Δεν μάθαμε τι της είπε και αποφασίσαμε ότι τελικά, κάποια πράγματα, πρέπει να μένουν μεταξύ μας, χωρίς καν να το ψιθυρίσουμε ποτέ...

Επειδή εδώ και μία εβδομάδα μπαίνω ελάχιστα στα blog, δεν ξέρω ποιος δεν έχει παίξει το παιχνίδι, οπότε, ακόμα και αν την έχουν πάρει από αλλού, δίνω πάσα στους:

McKat
Dormammu
ExiLioN_MouToniDioN
vatraxokoritso
Dralion
 
Από την Artanis στις 9:51 μ.μ. |


17 Comments:


Εύγε, παιδί μου artanis - μου έφτιαξες το μεσημέρι μιας ανάποδης μέρας.

 

Blogger Λίτσα, 19/3/07 4:44 μ.μ.



Kαι Oι Eφτά Ήταν Yπέροχες (well, για μένα οι έξι).

Πολύ ωραία τα λες για το Looking for Richard (ωραιότερα από εμένα, φυσικά).

Aπαράδεκτο να τρώτε πατατάκια σε μιά υποβλητική ταινία όπως η Έκτη Aίσθηση.

Tο Crouching Tiger, Hidden Dragon είναι ποίημα, και αισχρή καπηλεία του τα δήθεν εντυπωσιακότερα του ιδίου τύπου που ακολούθησαν (Ήρωας, Στιλέτα και άλλα συμπράγκαλα).

Πάρε και μερικές ατάκες από το Night at the Opera (αν και δεν αποδίδουν το γενικό ντελίριο της ταινίας):

--------------
Mrs. Claypool: I've been sitting right here since seven o'clock.
Otis: Yes, with your back to me. When I invite a woman to dinner I expect her to look at my face. That's the price she has to pay.
--------------
Otis: [to carriage driver] Hey you. I told you to slow that nag down. On account of you I almost heard the opera.
--------------
Otis: Ladies and gentlemen... I guess that takes in most of you...
--------------
Fiorello: What'll I say?
Otis: Tell them you're not here.
Fiorello: Suppose they don't believe me?
Otis: They'll believe you when you start talking.
--------------
Henderson: You live here all alone?
Otis: Yes. Just me and my memories. I'm practically a hermit.
Henderson: Oh. A hermit. I notice the table's set for four.
Otis: That's nothing - my alarm clock is set for eight. That doesn't prove a thing.
--------------
Ship Captain: I cannot let the evening pass without paying a little tribute to our distinguished guests of honor - the three greatest aviators in the world.
Otis: Three greatest aviators, but you notice they're traveling by boat.
--------------
Henderson: Am I crazy or are there only two beds in here?
Otis: Now which question do you want me to answer first Henderson?
--------------
Herbert: [to Mrs. Claypool] All of New York will be under your feet!
Otis: [lifting the tablecloth] Well, there's plenty of room.
--------------

 

Blogger Π, 19/3/07 4:58 μ.μ.



Και η κατάστασις βαίνει βελτιούμενη, μετά τις ατάκες του π!

 

Blogger Λίτσα, 19/3/07 5:36 μ.μ.



.... Το προσκλητήριο μου έπεσε απ' τα χέρια. Όχι δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν!!!!


Πήρα πρόσκληση!! Ιούπιιιι!!!

 

Blogger Dormammu, 19/3/07 8:23 μ.μ.



ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!!!!!

Μόλια άφησα σχόλιο στου Σά(τ)υρους γι ατον Π, κι έκανα λινκ για φίλο που ρώταγε ποιά είναι αυτή η ταινία, το Love actually, την σκηνή που έχεις και στην φωτο με τον τυπά με τα χαρτόνια...

ΜΑΖΟΡΕΤΑ ΜΟΥ ΤΟΥ ΝΙ ΕΣΥ!!!!

ΝΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!

Εμείς οι δυό αν βρεθούμε σε φάση hen-night, ε, κάλλιστα το πάμε 15-νθήμερο με ντελίβερυ απ'έξω και πάλι δε θα σταματήσουμε να λέμε!

ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

(καλό διάβασμα μικρό!)
:)))

 

Blogger aphrodite, 20/3/07 1:36 π.μ.



@Π,

φοβερές οι ατάκες!

ΛΟΛ ΛΟΛ ΛΟΛ!!!

 

Blogger aphrodite, 20/3/07 1:38 π.μ.



Άψογη η υλοποίηση, περισσότερο στο πνεύμα των αυτοβιογραφικών ταινιών (όπως το ποστ που είχα κάνει στο μαγαζί του "11"). Πολύ χαίρομαι που σε προσκάλεσα, τα πήγες εκπληκτικά.

Ξέρεις τι έπαθες τώρα; Θα σε ξαναπροσκαλώ και στα επόμενα!!! ;^p

ΥΓ: Hats off Π!!! :^)

 

Anonymous mpampakis, 20/3/07 4:10 μ.μ.



"Τίγρης και Δράκος" και " Χαμένοι στη μετάφραση" τέλειες! Ο "Άρχοντας" είναι εκτός συναγωνιισμού ;)
Το σκηνικό στην 6η αίσθηση όσο το σκέφτομαι ...μπρρρρ! Γέλασα όμως πολύ όταν το διάβασα! Μπράβο, Αρτάνις.

 

Blogger renata, 20/3/07 5:23 μ.μ.



Πότε θα κάνουμε Lord of the Rings Marathon, καλή μου;

(Άσε, ξέρω την απάντηση -- το Πάσχα του 2008...)

 

Blogger cyrusgeo, 20/3/07 5:45 μ.μ.



Για LotR marathon μέσα! Αν και θα σας κάνω πλάκα διότι εκτός απο τον Έλροντ- Ματριξ, ο θέοντεν ήταν ο καπετάνιος του Τιτανικού στην ταινία του Κάμερον, οπότε.....

 

Blogger Dormammu, 20/3/07 6:54 μ.μ.



@cyrusgeo:
Πάσχα 2008 είπες;
Το κλείσαμε!!!

 

Anonymous mpampakis, 20/3/07 9:21 μ.μ.



λίτσα, χαίρομαι που σου αναποδογύρισα την μέρα! Και ο Π μας την απογείωσε!!!

Π, χαρά μου, γιατί δεν σου αρέσει ο Άρχοντας;;;;
Μήπως, επειδή δεν παίζει η Αρκέτ;;;
:-pppp

dormammu, εσύ ήσουν που δεν ήθελες μπλογκοπαίχνιδα;
Γράφε, ρε! :-)
Α, να σε δω να κάνεις τον καπετάνιο πάνω στον Τιτανικό να φωνάζει DEAAAAAATH πάνω σε άλογο και δεν θέλω τίποτε άλλο! Κλείσαμε!

Άφρο, τα μεγάλα πνεύματα συναντήθηκαν!!! Θανκς, για την ευχή, την χρειάζομαι, κοριτσάρα μου!
ΝΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ! (για να μην ξεχνάμε και τα πον πον μας!)

mpampaki, σε χαλάει το Πάσχα του 2007 για τον μαραθώνιο;;; Να σημειώσω, επίσης, ότι κατέχουμε τα dvd στις 4ωρες εκδόσεις;;; (Να θυμηθούμε να αγοράσουμε ορούς!)
Όσο για το ποστ, δεν μπορούσα να διαλέξω ταινίες με τίποτα και άφησα και πολλές έξω, ρε γμτ! Ήταν ο μόνος τρόπος για να γράψω κάτι και φυσικά, ήσουν η έμπνευση.

Επίσης...
ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ!!!
:-pppp

renata, μόνο εσύ με καταλαβαίνεις εδώ μέσα...
Μπου χου...
Άντε και η Άφρο...
Φιλούρες!!!

cyrus, δεν σου φτάνουν οι τρεις μαραθώνιοι που έχουμε κάνει ήδη;;;
Όχι, ε;
ΟΥΤΕ ΜΕΝΑ!!!!
:-Xxxxx

 

Blogger Artanis, 21/3/07 1:12 μ.μ.



Κοριτσάρα μου!
Πότε θα έρθετε να δείτε τον ωραίο μας τοίχο;;;;;(φέρτε και τα DVDιά σας!)
Σμουτς!

 

Blogger An-Lu, 22/3/07 4:22 μ.μ.



στρασογοργόνα, σε σένα θα κάνουμε τον Αρχοντομαραθώνιο;;;;
Στον σιμπιζάκι τοίχο σας;;;;
ΓΟΥΣΤΑΡΩ!!!!!!
Σμουτς!

 

Blogger Artanis, 22/3/07 7:34 μ.μ.



Για τις ατάκες, παιδιά, ευχαριστώ αλλά οι απογειωτές είναι οι Mαρξ: εγώ μόνο τη μικρή σταχυολόγηση έκανα.

Δεύτερον, Artanis, εγώ δεν είπα για ποιά από τις εφτά δεν τρελαίνομαι - αλλά όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται, χε χε...

Tρίτον, κοίτα ζήλια και κακό - αλλά πάλι χάνετε, διότι εμένα μου αρέσουν πολλές: στο LOTR μπορεί να μην παίζει η Aρκέτ, παίζει όμως η Λιβ Tάυλερ!

 

Blogger Π, 23/3/07 2:53 π.μ.



Αγαπητέ μου, για την Τάυλερ συμφωνούμε, προφανώς η διαφωνία μας αφορά μόνο την Αρκέτ...
Αν σου άρεσε ο Άρχοντας, τότε ποια ταινία δεν προσυπογράφεις;;;

 

Blogger Artanis, 23/3/07 7:20 μ.μ.



Επίσης, να συμπληρώσω στο πρώτο σου σχόλιο το εξής:

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΧΩΡΊΣ ΠΟΠ-ΚΟΡΝ (Ή ΠΑΤΑΤΑΚΙΑ) ΚΑΙ ΚΟΚΑ-ΚΟΛΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ!!!!!!

 

Blogger Artanis, 23/3/07 7:22 μ.μ.